هیچ نوشت

مغزم خسته تر از هر لحظه دیگریست. زمانی که در باغ گیلاس تنهایی خود غمگینانه به آواز دو گنجشک می نشینم و ای داد از حسرتی که هست وجودش میان تک تک سلولهای تنم و انتظاری بیهوده برای باز شدن در باغ و دیدن او. او که نمی دانم کیست و کجا هست و نیست و کی می آید تا کنار من، نزدیک حوض که خالی است از آب، بنشیند و با اصوات حنجرۀ غبارآلودش بی هیچ ترحم، بی هیچ توقع و بی هیچ شهوت، به لاله گوش آلوده به زنگار هزارساله تنهایی من بوسه زند.

Tags: دلتنگی, عشق, همینجوری

This entry was posted on جمعه, مهر ۲۶م, ۱۳۸۷ at ۱۲:۳۴ ق.ظ and is filed under دلتنگ نوشت, سیاه نوشت, شب نوشت, کوچک نوشت. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.