هیچ نوشت

دانی که چنگ و عود چه تقریر می‌کنند
پنهان خورید باده که تعزیر می‌کنند

ناموس عشق و رونق عشاق می‌برند
عیب جوان و سرزنش پیر می‌کنند

قومی به جد و جهد نهادند وصل دوست
قومی دگر حواله به تقدیر می‌کنند

می خور که شیخ و حافظ و مفتی و محتسب
چون نیک بنگری همه تزویر می‌کنند

پ.ن: ابیات منتخبی از یک غزل….

Tags: تزویر, حافظ, غزل

This entry was posted on چهارشنبه, آبان ۱م, ۱۳۸۷ at ۱:۰۲ ق.ظ and is filed under شب نوشت, شعر نوشت. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.