هیچ نوشت

تو نمی توانی بفهمی حجم ظریف دستانی را که در دستان بزرگ تو غوطه می خورند و از ظریفترین برگهای درختان، لطافتی بیشتر دارند. تو نمی توانی بفهمی پیچیدن طرّه ای از موهای خرمایی را دور انگشت اشاره ات وقتی سرش روی شانه ات بی وزن بی وزن است. تو نمی توانی بفهمی مردمک چشمان قهوه ای را وقتی به تو نگاه می کنند، گویی که در آن لحظه دنیا در تو ختم می شود و برق آن چشمان که تو را می کشد. تو نمی توانی بفهمی لبخندی را که در حضور تو سرشار از گفته ها می شود، خنده ای که کل هستی را برایت رقم می زند تا حتی مرگ هم برایت آسان باشد. تو نمی توانی بفهمی صدایی را که از هزاران ساز زهی و ضربی نوسانات بیشتری را بر قلبت زخمه می زند.
نه، تو نمی توانی اینها را بفهمی پوریا…

Tags: دلتنگ نوشت, عشق, غم

This entry was posted on سه شنبه, آذر ۱۹م, ۱۳۸۷ at ۱۱:۵۵ ق.ظ and is filed under دلتنگ نوشت, کوچک نوشت. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.