من و سایه ام
سایه ام هست که مرا وادار به حرف زدن می کند، فقط او می تواند مرا بشناسد.
صادق هدایت
Tags: انزوا, انسان, تلخ, دلتنگی, سایه, صادق هدایت, غم, مالیخولیا
This entry was posted on یکشنبه, بهمن ۶م, ۱۳۸۷ at ۷:۱۶ ب.ظ and is filed under سیاه نوشت, کوچک نوشت.
You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed.
You can leave a response, or trackback from your own site.
بهمن ۶م, ۱۳۸۷ at ۹:۳۶ ب.ظ
جمله ی خوبی بود
بهمن ۶م, ۱۳۸۷ at ۱۰:۵۹ ب.ظ
گاهی همین سایه هم تنهامون می ذاره…دیگه اوج بدبختیه ها…!