هیچ نوشت

بیهوده زیستنم را توجیهی نیست
به جز سیلی دردناک نگاه های آدمیان
که در میان خیابان ها،
پارک ها،
کافه ها
و حتی خانه ات
با بی شرمانه ترین خنده ها
بر میان هیبت ات می خوابانند.
انزوایی تلخ،
سخت دردآور
و کشنده
که به انزجاری ابدی از خود،
از خود بودن،
از خود خواسته تا زاده شدن بر می انجامد
و تصویری خیالگونه از
تردید زنده بودن
یا مردن میان چاله ای،
را در ته مخچه له شده ات، از شلیک گلوله ای
حس کنی.

Tags: انزوا, تلخ, تنفر, دلتنگی, شعر, غم, مالیخولیا, نچندان شاعرانه, پوچی

This entry was posted on سه شنبه, بهمن ۲۲م, ۱۳۸۷ at ۱:۲۰ ب.ظ and is filed under سیاه نوشت, شعر نوشت, چرک نوشت. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.