Posts Tagged ‘دلتنگی’

تصنیف مرغ سحر

سه شنبه, اسفند ۶م, ۱۳۸۷

بند اول:
مرغ سحر ناله سر کن
داغ مرا تازه تر کن

زآه شرر بار ، این قفس را
برشکن و زیر و زبر کن

بلبل پر بسته ز کنجه قفس درآ
نغمه آزادی نوع بشر سرا

وز نفسی عرصه این خاک توده را
پر شرر کن

ظلم ظالم ، جور صیاد
آشیانم داده بر باد

ای خدا ، ای فلک ، ای طبیعت
شام تاریک ما را سحر کن

نوبهار است ، گل به بار است
ابر چشمم ، ژاله بار است

این قفس چون دلم تنگ و تار است

شعله فکن در قفس ای آه آتشین
دست طبیعت گل عمر مرا مچین

جانب عاشق نگه ای تازه گل از این
بیشتر کن ، بیشتر کن ، بیشتر کن

مرغ بی دل ، شرح هجران
مختصر ، مختصر کن ، مختصر کن

***
بند دوم:
عمر حقیقت به سر شد
عهد و وفا بی اثر شد

ناله عاشق ، ناز معشوق
هر دو دروغ و بی ثمر شد

راسته و مهر و محبت فسانه شد
قول و شرافت همگی از میانه شد

از پی دزدی ، وطن و دین بهانه شد
دیده تر کن

جور مالک ، ظلم ارباب
زارع از غم گشته بی تاب

ساغر اغنیا پر می ناب
جام ما پر ز خون جگر شد

ای دل تنگ ناله سر کن
از مساوات صرف نظر کن

ساقی گلچهره بده آب آتشین
پرده دلکش بزن ای یار دلنشین

ناله بر آر از قفس ای بلبل حزین

کز غم تو ، سینه من
پر شرر شد ، پر شرر شد

شعر: ملک الشعرای بهار
آهنگ: مرتضی نی‌داوود / در دستگاه ماهور

با صدای ایران الدوله (بند دوم):

[audio: iranodolleh.mp3]

با صدای محمدرضا شجریان:

[audio: mohammadreza_shajarian.mp3]

با صدای نادر گلچین:

[audio: nader_golchin.mp3]

با صدای هنگامه اخوان:

[audio: hengame_akhavan.mp3]

با صدای فرهاد مهراد:

[audio: farhad_mehrad.mp3]

با صدای همایون شجریان:

[audio: homayoun_shajarian.mp3]

میکس ورژن های مختلف این تصنیف (ملوک ضرابی، قمرالملوک وزیری، محمدرضا شجریان، هنگامه اخوان، فرهاد مهراد و شکیلا):

[audio: morghe_sahar_mix.mp3]

دیالوگ ۱۵

شنبه, اسفند ۳م, ۱۳۸۷

.اگه دست من بود دانشگاه نمی رفتم
-اگه دست من بود زاییده نمی شدم…

نوستالژی ۴

دوشنبه, بهمن ۲۸م, ۱۳۸۷

آرایشگاه زیبا

بیهوده زیستنم را توجیهی نیست

سه شنبه, بهمن ۲۲م, ۱۳۸۷

بیهوده زیستنم را توجیهی نیست
به جز سیلی دردناک نگاه های آدمیان
که در میان خیابان ها،
پارک ها،
کافه ها
و حتی خانه ات
با بی شرمانه ترین خنده ها
بر میان هیبت ات می خوابانند.
انزوایی تلخ،
سخت دردآور
و کشنده
که به انزجاری ابدی از خود،
از خود بودن،
از خود خواسته تا زاده شدن بر می انجامد
و تصویری خیالگونه از
تردید زنده بودن
یا مردن میان چاله ای،
را در ته مخچه له شده ات، از شلیک گلوله ای
حس کنی.

شرمساری صبح

یکشنبه, بهمن ۲۰م, ۱۳۸۷

از شرمساری صبح برایت گفتم،
هنگامی که از ظلمات نفرین شده من
دیگر طلوع نکرد.