هیچ نوشت

یکی از زیباترین اشعار دیوان شمس که به خوبی درد و رنج “عشق” رو میشه درش حس کرد و البته یکی از دوست داشتنی ترین شعرهایی که من خوندم.
اولین بار این شعر رو در خود دیوان خوندم، یکبار که کاستهای “شاملو” رو زیر و رو می کردم با صدای گرمش شنیدم و بعد در آلبوم “سفر به دیگر سو” با آن آواز عارفانه که رنجش عشق رو بیشتر به آدم القا میکرد، صدای گرم “ناظری” و موسیقی عالیه “گروه دستان” برای گرامیداشت شمس تبریزی و بار آخر هم که زیاد نپسندیدم با صدا و موسیقی “نامجو” در آلبوم ترنج که فکر میکنم یکی از ضعیف ترین کارهای محسن بود این آلبوم.
سه سبک مختلف دکلمه، سنتی و تلفیقی (که بیشتر به سمت و سوی راک گرایش دارد)…

تلخی نکند شیرین ذقنم
خالی نکند از می دهنم

عریان کندم هر صبحدمی
گوید که بیا من جامه کنم

در خانه جهد مهلت ندهد
او بس نکند پس من چه کنم

از ساغر او گیج است سرم
از دیدن او جان است تنم

تنگ است بر او هر هفت فلک
چون می رود او در پیرهنم

از شیره او من شیردلم
در عربده‌اش شیرین سخنم

می گفت که تو در چنگ منی
من ساختمت چونت نزنم

من چنگ توام بر هر رگ من
تو زخمه زنی من تن تننم

حاصل تو ز من دل برنکنی
دل نیست مرا من خود چه کنم

بشنوید با صدای “احمد شاملو” و موسیقی “فرهاد فخرالدینی”:

[audio: 05.Talkhi Nakonad Shirin Zaghanam.mp3]

بشنوید با صدای “شهرام ناظری” و موسیقی “گروه دستان”:

[audio: 03.Talkhi Nakonad Shirin Zaghanam.mp3]

بشنوید با صدای “محسن نامجو”:

[audio: 03.Talkhi Nakonad.mp3]