هیچ نوشت

چند داستان کوتاه از برشت

پوریا ضراّبی — Tue, 14 Oct 2008 19:36:22 +0000

چند داستان کوتاه از برتولت برشت رو اینجا بخونید که من خیلی دوستش میدارم به خصوص در تئاتر

http://www.firooze.com/article-fa-666.html

موقعی هم که کتابش چاپ شد پیشنهاد میکنم بگیرید و بخونید…

خسته

پوریا ضراّبی — Tue, 14 Oct 2008 16:45:22 +0000

این آهنگ چند روزی میشه روی ریپیت گیر کرده و هی دارم گوش میدم. تو خونه، تو ماشین، تو خیابون با آی-پاد و هرجا که بتونم آهنگ گوش بدم…

خسته ام از همه
خسته از دنیا
آسمان بشنو از
قلب من این صدا
ای زندگی بی زار از توام
بیزار ازین عالم
بیگانه ام با سیمای تو
دیوانه دنیای تو
درهم مشکن زنجیر مرا
بهتر که شوم رسوا
رفتم که دگر با دست شما
پنهان شوم از چشم دنیا

صدا: فرهاد مهراد
ترانه: تورج نگهبان
آهنگ: محمد اوشال

تلخی لب دختر…

پوریا ضراّبی — Tue, 14 Oct 2008 14:59:22 +0000

اینجا روی این زمین که ایستاده ام
همه چیز تلخ و زننده است
حتی
طعم لب دختر کانورز پوش
که تلخی سیگار
به خوردش رفته
انگار!

دیالوگ ۶

پوریا ضراّبی — Tue, 14 Oct 2008 14:06:47 +0000

(ملچ و ملوچ)

.ممممممم… اوووووم…
.آخ! آی بیشعور…
-چی شد؟
.گاز گرفتی. خون داره میاد…
-ببخشید، یه لحظه توهم زدم، فک کردم دارم ساندویچ استیک ویژه “فری کثیف” می خورم
.عوضیِ آشغالِ درموندۀ بی احساس…

(گریه…)

تلخ همچون کونه خیار

پوریا ضراّبی — Mon, 13 Oct 2008 16:21:00 +0000

تلخ
می انگاردم شب
چون قندها را هنوز آفتاب نشکسته
و قندان غروب
خالی است برای من.
قهوه چی کجاست
تا به این مشتریان خسته از کار
شیرینی ام را تعارف کند
نه تلخ، همچون کونه خیار؟

شام

پوریا ضراّبی — Mon, 13 Oct 2008 14:53:10 +0000

دو تا کلاب ژامبون خوک، دو تا کلاب سالامی، یک شیشه کوکا کولا و یک عمر غصه و حسرت و درد…

انزوای بیمارگونۀ من

پوریا ضراّبی — Mon, 13 Oct 2008 08:22:53 +0000

در میان دیوار های سردِ زردِ خلوتِ اتاق
می شکنم در خود
روی تخت چشمانم نظاره گر سقف است
و در گوشه ای از اتاق، “هدایت”
با آن چشمان رنگ باختۀ عاری از شادمانی
می نگرد به من
و مالیخولیایی که چشمان “بکت”
در مغز خالی ام می ترکاند
سمتِ چپِ چشمِ راستِ من است
در این بیکران جای تن
که شاید مساحتش
چند متر از قبر تو خالی در “ظهیرالدوله”
بزرگتر است، من هستم و تخت بهم ریخته ام
و یک کاغذ سفید
که آن هم دارد توسی می شود
با این کلمات سیاه من
ترکیب رنگ زیبایی است؟
و ناگهان ترس نگاه غم آلود و پر تفکر “کامو”
می درد دلم را از اعماق معدۀ خالی ام
که چند روزی است “ترامادول” به خوردش نداده ام
از سر بی حوصلگی
برای باز گرداندن آن کودک پنج سالۀ پر جنب و جوش
اما نمی آید
چون در دور دست ترین دور دست های عالم خویش
میان میله های فولادین افکار پوچ در هم ریختۀ خویش
زندانی شده است
و یک قلاده سگ “سربر” در کنار آن میله های قطور
نگهبانی اش میکند
تا از وحشت هیبت دهشتناک آن
حتی آوازی سر ندهد.

آرزو، دوست خوبم…

پوریا ضراّبی — Sun, 12 Oct 2008 19:10:09 +0000

تو در میان خود
جهانی هستی همچون گیتی عالم
که از خود بی خبری
ای که شادی بخش همگان
چرا خود
غم وارانه می زیی
بی سبب هنگام شب
تو در خلوت خویش
یاد خواهی کرد که تنها نیستی
در این دنیای چرک وارانۀ زنگار بسته از غم
دوستی ات را بخشیده ای به گزافی ناچیز
اما زیبا، یعنی دوست وارانه زیستن
ای پاکترینِ پاکان خلقت هستی.

برای دوست خوبم آرزو که “رد بول” را دوست می دارد…

گربه یا…؟

پوریا ضراّبی — Sun, 12 Oct 2008 18:45:05 +0000

از روی دیوار رد شدی و هیچ توجهی به من نکردی
یا خونۀ همسایه دیشب مهمونی بوده
یا با دوست دخترت دعوات شده
فردا هرچی خودت رو به من بمالی از غذا خبری نیست.

دیالوگ ۵

پوریا ضراّبی — Sun, 12 Oct 2008 15:58:28 +0000

- من بلد نیستم با زبون حرف بزنم تا بفهمی دوست دارم. من عمل میکنم، خواهش میکنم بفهم.
. میدونم عزیزم. حالا تو ماله منی؟
- آره، من ماله خود خود توام…
. ولی ممکنه از من جدا بشی، مگه اینکه…
- هوووم…

پ.ن: نمیدونم چرا تا به هر کسی میگیم دوست داریم زود میخواد مالک بدون شرط ات بشه.
پ.ن ۲: نمیدونم چرا بعد از گفتن اون دوست داشتن و دونست اینکه میخواد ملکت بشه رک و راست بهش چیزی نمیگیم، شاید واقعا میخوایم مالکمون بشه.
پ.ن۳ : وقتی طرف مالکت شد، یهو میبینی نه، میخوای تنها باشی. دوست داری مالک خودت بشی و حتی دیگه نمیخوای با هیچ بنی آدمی ارتباط داشته باشی.
پ.ن ۴: و یکهو وسطش حرف از جدایی و اون حرکت سنتگرایانه میاد وسط در حالی که حتی از خودت هیچی نداری. تو این مورد مدرن ترین آدم ها هم سنتی نگر میشن!!!
پ.ن ۵: میدونم پس نوشت های این پست از خودش بیشتر شد! شرمنده…